Info Sterven

Na het verlies van een dierbare resten de herinneringen. Gedachten aan bijzondere momenten en gesprekken, foto’s, brieven en bepaalde voorwerpen kunnen veel bijdragen aan de rouwverwerking. Maryke Drost maakt boekjes waarin de overledenen hun eigen verhaal vertellen. “Dat blijkt waardevoller te zijn dan ik ooit had kunnen denken.”

Maryke kwam op dit idee toen een van haar vrienden, de 55-jarige Pieter, te horen had gekregen dat hij nog maar kort te leven had. “Na de eerste schok, het verkeren tussen hoop en vrees en het verdriet hierover, heeft hij erin toegestemd zijn levensverhaal door mij te laten optekenen. Ik ben tekstschrijver en het voelde goed om dat voor hem te kunnen doen waar ik goed in ben, namelijk interviewen en schrijven.”

Levensverhaal
Maryke: “We hebben besproken hoe we het zouden aanpakken en welke onderwerpen aan bod zouden komen. Dat waren onder meer zijn kinderjaren, zijn broers en zus, zijn vrouw en kinderen, zijn reizen, werk, dromen en geloof. Ik ben na dat eerste overleg nog vier keer bij hem geweest voor een gesprek van ongeveer twee uur. Pieter heeft ze verteld en ik heb ze opgeschreven. De mooie, veelomvattende, geestige en soms ook verdrietige verhalen over zijn leven. Ik stuurde de tekst steeds naar hem toe, zodat hij er eventueel nog wat aan kon schaven. Het is geen biografie, maar het geeft grote lijnen en details van betekenis weer. Pieter heeft ook het papier uitgezocht waarop het boekje na zijn overlijden gedrukt zou worden. En er is een professionele fotoserie gemaakt van hem en zijn geliefden. Een deel is, samen met enkele foto’s uit zijn eigen fotoalbums, opgenomen in het boekje. Het laten maken van die fotoserie, op een mooie dag in de lente, was natuurlijk een emotionele gebeurtenis. Iedereen realiseert zich heel goed wat er gebeurt en waarom. Daarna heeft een vormgever van de tekst en de foto’s een boekje gemaakt. Nadat Pieter was overleden heeft zijn vrouw er ruim honderd laten drukken. Het is prachtig geworden.”

“Als je erin leest, is het net alsof je het hem zelf hoort vertellen”

De dood wordt pas reëel als hij nadert
Er zijn weinig zekerheden in dit leven. Wat we tenminste zeker weten is dat we zullen sterven. Bij anderen om ons heen zien we dat gebeuren. Opa’s en oma’s ontvallen ons en hopelijk als we zelf al volwassen zijn volgen onze ouders. De kranten staan vol met ongelukken, ziektes en rouwadvertenties. Toch wordt onze eigen dood meestal pas reëel als we weten dat hij nadert.

Sommige mensen hoeven hun eigen dood niet onder ogen te zien omdat ze ongemerkt het leven verlaten. Maar velen van ons zullen moeten dealen met hun eigen dood als ze horen dat ze ongeneeslijk ziek zijn. Een mens wordt dan overvallen door een veelheid aan gedachten en gevoelens. Ieder mens gaat daar anders mee om. Sterven is net als leven een uniek proces. Tijdens het leven vinden we geleidelijk onze levensinvulling. Door middel van trail and error zoeken we naar onze weg. Het geeft ons rust als we voelen dat we de juiste richting hebben gevonden.

Tijdens het stervensproces heeft een mens meestal niet de tijd om langdurig te zoeken naar de manier waarop hij of zij om wil gaan met de naderende dood. De medische aspecten van een ziekte vragen veelal veel aandacht. De beperkingen van een ziekte eisen hun tol. Er moeten allerlei praktische zaken worden geregeld. In de mallemolen van de naderende dood valt het niet mee om de regie te behouden over het eigen sterven. Om de rust te kunnen vinden om het leven los te kunnen laten is het belangrijk dat de stervende toe komt aan dat wat voor hem of haar essentieel is.

Voor sommige mensen is het prettig om samen met iemand stil te staan bij het eigen sterven. Om te bespreken welke gedachten en gevoelens er los komen. Om de balans op te maken wat belangrijk is geweest in het leven. Maar soms ook om te bepalen welke losse einden er nog zijn en hoe daar mee om te gaan. Familie en vrienden spelen hierin natuurlijk ook een belangrijke rol. Hun directe betrokkenheid geldt hierbij als voor- maar ook als nadeel. De stervende moet rekening houden met de gevoelens van de naasten.

Uit onderzoek blijkt dat 75% van de mensen thuis zou willen sterven. Vrijwilligers kunnen door het bieden van tijd, aandacht en ondersteuning helpen samen met de naasten nog het best mogelijke uit die laatste levensfase te halen.

Stichting Terminale Zorg door Vrijwilligers heeft als doel mensen gelegenheid te bieden in de eigen huiselijke omgeving te sterven.

“Er Zijn” is onze missie.

Het werkgebied van de Stichting omvat de gemeenten Den Haag, Rijswijk, Leidschendam-Voorburg en Wassenaar.

Voor meer informatie kunt u bellen met een van de coördinatoren 070 7541330 of bezoekt u onze website.

Dat betekent dat wij ernaar streven dat mensen na een BDE “de draad van hun leven” weer op kunnen pakken.

Hoe vertel je dat je met iemand meeleeft en dat je heel graag wilt laten weten dat je er voor de ander bent. Met een Troostgeschenk kun je dit laten weten. Met een symbolisch gebaar kunt je tonen dat de ander in je gedachten is.

Maar ook zijn er op onze website een grote hoeveelheid gedichten te vinden. Gedichten van troost, verlies, rouw, maar ook voor kracht, moed en het hervinden van jouw eigen unieke weg. Zoek je een gedicht dat alleen bij jou past, dan kan deze ook speciaal voor jou worden geschreven.

Het lijkt dan misschien een webshop, maar door de vele teksten, wordt er ook heel veel gelezen. Wij, Karin en Elles, hopen dan ook dat onze site niet alleen verkoop biedt, maar ook troost en steun in woorden en tekst.

En toch...
zou ik iets willen zeggen
Eigenlijk...
een arm om je willen leggen
En toch...
wil ik je laten weten
Dat....
ik je verdriet niet ben vergeten
Maar dan...
ben ik bang in de weg te staan
en dus...
laat ik het gewoon weer gaan...